شکیبایی

                       

           

                                                            تو ای چشم ها محو زیباییت

                                                                       بهار است و فصل شکوفاییت

                                                             مگر می شود کند با سادگی

                                                                         دل از چشم های تماشاییت

                                                              در آیینه ی اشک شفاف من

                                                                        چه زیباست طرز خود آراییت

                                                              نگاه من خسته کی می رسد

                                                                           به ژرفای چشمان دریاییت

                                                              من و این تن سرد دل مرده ام

                                                                            تو و آن دم گرم عیساییت

                                                              کسی جز تو ما را تحمل نکرد

                                                                            بنازم به صبر و شکیباییت

 

نوشته شده توسط سارا در پنجشنبه دهم مرداد 1387 ساعت 10:25 | لینک ثابت |

زیبایی عشق

                          

عشقی که چشمان ما را باز و قلب هایمان را تسخیر می کند ،

موهبت صبر و شکیبایی را به ما ارزانی می دارد .

 

در زندگی

       قلب هایتان را به یکدیگر ببخشید

اما نه برای نگاه داشتن .

زیرا تنها دست زندگی نگهدارنده ی قلب های شماست .

 

در کنار یکدیگر بایستید

             اما نه نزدیک به هم :

             همچون ستون های معبد که از هم جدا هستند و

                                                                         مانند درختان بلوط و سرو که کنار هم – و نه در سایه ی هم- رشد می کنند . بارور می شوند .

 

نوشته شده توسط سارا در پنجشنبه دهم مرداد 1387 ساعت 2:15 | لینک ثابت |

قربانی

                   

                                                     هنوز هم سوار مرکب خیال من تویی                              

                                                     هنوز هم یگانه شاهکار این قلم تویی

                                                   هر ان به یاد تو به مدح عشق می رسم                          

                                                      و باز شرح هر نگاه عاشقانه ام تویی

                                                           اگر که عشق راز هستی است                                      

                                            تو را ز نه که عشق هستی و تمام هستی ام تویی

                                                 به شوق مرده در نگاه خویش مژده می دهم                  

                                                      که پاسخ تمام انتظار صادقانه ام تویی

                                                              زلال و پاک مثل چشمه ای     

                                                         و من ز جنس سنگریزه های بی بها

                                                              برای من طلوع کن...برای من

                                                              برای من...که تصور زمینی ام

                                                               هنوز هم تو بهترین بهانه ای

                                                  هنوز هم برای دیدنت دلم هزار باره می تپد

                                                       بیا که هنوز هم  صدای هر مسافری

                                                             مرا به شهر خاطرات می برد

                                                     حضور هر شقایقی تو را به یاد می اورد

                                                           ومن هم چنان انتظار می کشم

                                                                        انتظار می کشم...

نوشته شده توسط سارا در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 ساعت 18:49 | لینک ثابت |

سادگیم...

 

                                         نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو

                                         نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگیمو

                                         چرا تو اول قصه همه دوستم میدارن

                                         وسط قصه میشه سر به سر من میزارن

                                          تا میخواد قصه تموم شه

                                          همه تنهام می ذارن

                                          می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

                                          می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

                                           تا با یک نیش زبون بترکه و خراب بشه

                                           تا بیان جمش کنن حباب دل سراب بشه

                                           می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

                                           می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

                                           می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

                                           می تونم  پشت دلا قایم بشم کمین کنم

                                            اما با این همه حرفا باز منم مثل اونام

                                            یه دروغگو می شم و همیشه ورد زبونام

                                            یه نفر پیدا بشه به من بگه چی کار کنم؟

                                            با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم؟

                                            من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره؟

                                            توی دنیا اصلآ عشق واقعی وجود داره؟؟؟

                                          

                                          

                      

                             

نوشته شده توسط سارا در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 ساعت 20:35 | لینک ثابت |

کاش...

                                                                       کاش میدانستم چیست

                 

                                                        آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست.

         

                                                           کاش من پروانه بودم و تو شمع فروزان

                       

                                                            کاش من پرنده بودم و توآشیانه گرم...

                                                  

                                                                    کاش من رود بودم و تو دریا

                                            

                                                               کاش من ستاره بودم و تو آسمان ها

                                              

                                                                    کاش من دانه بودم و تو خاک

                                                

                                                                   کاش من بهانه بودم و تو دلیل

                                                

                                                                    کاش من باران بودم و تو ابر

                                                   

                                                                    کاش من،من بودم و تو،تو

                                                     

                                                                    از این کاش ها چه سود؟؟؟

 

 

نوشته شده توسط سارا در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 12:44 | لینک ثابت |

تقدیم به بهترینم:مادرم

ما به هم محتاجیم...

           مثل دیوونه به خواب

 مثل گندم به زمین

            مثل شوره زار به اَب

                                                       ما به هم محتاجیم...

                                                                         ما به هم محتاجیم...

ما به هم محتاجیم...

            مثل ما به ادما

مثل ماهیا به اَب

           مثل ادم به هوا

                                                              ما به هم محتاجیم...

                                                                             ما به هم محتاجیم...

          

  دستامون از هم اگه دور بمونه                                              شب شیشه ای دیگه نمی شکنه

                  

 از تو این شیشه ای همیشگی                                            خورشید مقوایی سر میزنه

 

 به عزای دوری دستای ما                                                      کوچه ها ساکت و بی صدا می شن

                 

 بوی رخوت همه جا رو می گیره                                               همه درا به غربت وا می شن                              

 

 جاده هامون که به خورشید می رسن                                     مثل تاریکی بی انتها می شن                               

نوشته شده توسط سارا در دوشنبه سوم تیر 1387 ساعت 15:41 | لینک ثابت |

بر حاشییه برگ شقایق بنویسید:گل تاب فشار در و دیوار ندارد...

غم این ندارم که دیوانه ام بخوانند و حرفهایم را گوش ندهند...

دوستان من:

باید با چه زبانی حرف بزنم تا جوابی باشد؟

باید چه کلماتی را ردیف کنم تا مقبول واقع شود؟

باید چگونه سلام کنم تا پاسخ گیرم؟

باید کجا بجویتان تا پیدایتان کنم؟

باید چگونه باشم تا قبولم کنید؟

سخت است این راه و باید های پی در پی. . .

نوشته شده توسط سارا در شنبه یکم تیر 1387 ساعت 0:3 | لینک ثابت |

اره با خودتم خیلی دوست دارم...

                              سلام همسفر                                                                                                                               اگر کاشفی از روی ناچاری سلام را برای اغاز نامه های دشوار از میان دنیای واژه ها                                         بیرون  نمی کشید حتی در اغازهایمان هم با هم تفاهم نداشتیم

 به هر حال سلام:

 چرا ما همیشه فکر می کنیم که اَسمان تنها به حال تنهایی ما اشک می ریزد؟

 بیبینم اَسمان به این بلندی نباید صاحب غصه ی به این بزرگی باشد؟

هیچ از خودت  پرسیده ای گنبد اَسمان چرا خم است؟

 نمی دانم چرا فکر می کنم اسمان عاشق دریاست و غصه ی این دو،چیزیست  

                                شبیه قصه  ی خورشید و ماه  که بر خلاف خیلی افسانه ها از روی عشق  به هم

                               نمیرسند                                                                                                                                                  من مدت هاست هر چه می گذرد بی دلیل بیشتر دوستت دارم اما این بار نه مثل مجنون  نه مثل لیلی و نه مثل تمام َانهایی  که با جهت یابی علت اسطوره شدند،تنها مثل خودم

 (مثل سارا) تا هر وقت که بخواهی دوستت دارم  !

نوشته شده توسط سارا در جمعه سی و یکم خرداد 1387 ساعت 11:41 | لینک ثابت |

نگاه دلکش

                                            تو نوشین لب میان جمع خاموشی،ولی چشمم

                                                  ز هر موج نکاه دلکشت پیغام می گیرد

                                                     دل بیتاب من با دیدنت اَرام می گیرد

                                                   اگر دوری ز اَغوشم نگاهم کام می گیرد

                                                  مرا گر مست می خواهی نگاهت را نگیر از من

                                                                           که دل از ساقی چشمان مستت جام می گیرد...

                                                             

نوشته شده توسط سارا در جمعه سی و یکم خرداد 1387 ساعت 0:21 | لینک ثابت |

عشق حقیقی

موسی مندلسون پدر بزرگ اهنگساز شهیر المانی٬انسانی زشت و عجیب الخلقه بود.قدی بسیار کوتاه و  قوزی بد شکل

بر پشت داشت.

موسی روزی در هامبورگ با تاجری اشنا شد که دختری بسیار دوست داشتنی بنام "فرومتژه" داشت موسی در کمال

ناامیدی عاشق ان دختر شد ولی فرومتژه از ظاهر و شکل و هیکل افتاده او منزجر بود.

زمانی که قرار شد موسی به شهر خود بازگردد اخرین شجاعتش را به کار گرفت تا به اتاق دختر برود و از اخرین فرصتش

برای گفتگو با او استفاده کند.دختر حقیقتآ از زیبایی به فرشته ها شباهت داشت ولی ابدا به او نگاه نکرد و قلب موسی 

از اندوه به درد امد.موسی پس از ان که تلاش فراوان کرد تا محبت کند با شرمساری پرسید:ایا میدانید عقد و ازدواج انسان

ها در اسمان بسته میشود؟

دختر در حالی که هنوز به کف اتاق نگاه میکرد گفت:بله،شما چه نظری دارید؟

ـ من معتقدم که خداوند در لحظهتولد هر پسری مقدر می کند که او با کدام دختر ازدواج کند.هنگامی که به دنیا امدم

عروس اَینده ام را به من نشان دادند ولی خداوند به من گفت که همسر تو گوژپشت خواهد بود.

درست همان جا  و همان موقع از ته دل فریاد براوردم و گفتم:اوه خداوندا! گوژپشت بودن برایزن فاجعه است،لطفآ اَن

قوز را به من بده و هر چه زیبایی است به او عطا کن.فرومتژه سرش را بلند کرد و خیره به او نگریست و از تصور چنین

واقعه ای به خود لرزید.

او سال های سال همسر فداکار موسی مندلسون بود.

(نظر یادتون نره)

نوشته شده توسط سارا در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 9:59 | لینک ثابت |